Verliefd

Een jaar of vijf geleden stapte ik de hangaar op mijn geliefde vliegheide Terlet binnen en voelde mij als door de bliksem getroffen. Plotseling stond er een dame voor mij die mij diep in mijn hart trof. Haar ranke taille, haar zeer wulpse rondingen en haar lange, slanke benen deden mij spontaan verblinden. Met stomheid geslagen heb ik haar die dag diverse malen met mijn begeerlijke blik gadegeslagen. Voor mij was alles ineens duidelijk, deze dame begeerde ik als geen ander en ooit, ooit zou ik haar moeten bezitten! Deze ontmoeting was kortstondig en hoewel ik nog vaak aan haar heb gedacht is het tot op heden nooit meer tot een weerzien gekomen. Wel heb ik nog enkele malen één van haar even zo wonderschone zusters ontmoet, maar ook met hen is het nooit tot een nadere kennismaking gekomen.

Hoewel ik sinds deze bewuste dag heb bezworen nooit meer zoveel van een andere dame van haar kaliber te houden is het onmogelijke toch gebeurd. Vorige week maakte ik voor het eerst nader kennis met een dame die ik gedurende mijn verblijf hier in Denemarken al diverse malen heb zien staan. Hoewel zij mij qua uiterlijk gedurende al die tijd niet was opgevallen raakte ik afgelopen week, tijdens onze ontmoeting enorm van haar onder de indruk. Haar stabiele persoonlijkheid en de formidabele kracht waarmee zij de wereld bevlogen achter zich laat, maar vooral het gemak waarmee zij zich aan mijn lust laat onderwerpen hebben mij diep in mijn hart geraakt.

Wellicht bent u nu met stomheid geslagen. Tot voor kort las u op dit weblog regelmatig hoe gezellig ik het met mijn Lautje heb en nu dit... Maakt u zich echter vooral niet ongerust. Hoewel ik Lautje ooit ook met een zelfde soort ontmoeting, in de zelfde hangaar op de zelfde door mij zo geliefde vliegheide Terlet leerde kennen gaat de eerste strofe van deze liefdesverklaring niet over haar. Ik meen ook met enige zekerheid te weten dat er wat Lautje betreft geen bezwaren zijn dat ik er een relatie opnahoud met hetzij de dame uit de eerste, hetzij de dame uit de tweede strofe. De dame uit de eerste strofe luistert namelijk naar de naam RF-5 en is net als haar even zo fraaie zussen RF-3 en RF-4B een zogenaamd motorzweefvliegtuig. De dame uit de tweede strofe heet Piper 28 Arrow, een type vliegtuig waarop ik vorige week woensdag en vandaag voor het eerst vloog en waarvoor ik sindsdien zeer warme gevoelens koester en met wie ik de komende maanden nog veel spannende avontuurtjes hoop te beleven. Maar het moge duidelijk zijn, bovenaan staat er nog altijd maar één en dat is mijn Lautje!

Sofisticators

Al maanden geleden voerden mijn klasgenoten en ik soms felle discussies over een te introduceren klassenlogo. De consensus was dat we als klas naast een logo ook een naam en een spreuk zouden verzinnen die tezamen iets zouden beschrijven dat ons als klas en, naar ik nu gelukkig ook kan zeggen, als vriendengroep bindt.

Over de inhoud en het thema was aanvankelijk verder nog weinig consensus. Ooit was er het idee om onze klas “The 8-Team” (the eignt-team) te noemen. Een thema gebaseerd op de jaren tachtig-serie “The A-Team”. Het logo zou dan bestaan uit een zwart vliegtuig met een rode streep, lijkend op het busje uit de serie.

Helaas haakte al vrij snel één van onze klasgenoten af en was er geen sprake meer van een eight-team, maar een seven-team, hetgeen uiteraard lang niet zo goed bekt als zijn illustere voorganger. Toen ook nog een tweede klasgenoot moest afhaken werd er naarstig gezocht naar een alternatief, dat we uiteindelijk hebben gevonden in onderstaand logo en de naam “Sofisticators”. De bijpassende spreuk luidt “Let’s burn some rubber!” Hoewel het verband tussen deze drie niet iedereen direct duidelijk zal zijn, kan ik u melden dat dat er wel degelijk is. Om echter de magie van onze onderlinge verbintenis geen geweld aan te doen kan ik hierover helaas geen verdere mededelingen doen, maar laat ik dit graag aan uw eigen verbeelding over…

Afscheid

Vandaag was een bijzondere dag. Niet alleen slaagde klas vier (de op ons volgende klas) met vlag en wimpel voor hun eerste zes theorie-examens, ook klas 2 (de klas voor ons) slaagde voor het examen radiotelefonie. Maar wat deze dag echt bijzonder maakte was dat vandaag de allereerste klas die ooit aan het programma hier in Denemarken is begonnen afscheid van ons nam. Gisteren en eergisteren hebben zij hun praktijkexamens (de zogenaamde multi-engine / instrument rating) vrijwel allemaal met goed gevolg afgelegd en vanaf zondag doen zij de simulatortraining in Nederland, die het laatste onderdeel vormt van deze opleiding.

Om dit gebeuren niet ongemerkt voorbij te laten gaan was er vandaag een korte receptie op de vliegschool, waarbij ik zelf de eer had namens onze klas hun allen veel succes te wensen en ze een klein aandenken te overhandigen. Daarna was er nog een onvergetelijke avond in de mess, maar nu lijkt hun aanwezigheid dan toch echt ten einde te zijn gekomen. Toch gek; ondanks dat ik niet direct vanaf het begin heel veel met deze mensen heb opgetrokken heb ik in de loop van de afgelopen maanden met een aantal van hen toch een heel leuk contact opgebouwd en nu ze vertrekken is dat best even een gek gevoel. Hoe het ook zei, voor hen heeft het verblijf hier meer dan lang genoeg geduurd en is het goed dat ze nu eindelijk aan de laatste fase beginnen. Arno, Gaston, Hannibal, Heleen, Konrad en Peter, bij deze nog eenmaal: Heel veel succes en we houden zeker contact!