Onverwacht genoegen

Gisteren was een dag vol onverwachte genoegens. Al eerder las de trouwe lezer over het hoge bezoek dat we hier enige weken geleden hebben ontvangen. De werkgever van Zweefvliegvriendin (of liever Fliegerkameradin) Yvette wilde toen zijn vliegtuig verkopen aan onze Deense vliegschooleigenaar en studenten-opa Hans. Dat is gelukt en gisteren was de overdracht. Hans was speciaal daarvoor naar Nederland afgereisd en samen met onze Yvetje teruggevlogen naar Flyvestation Skrydstrup. Ten tweede malen mocht ik haar hier dus verwelkomen. Na wederom een uitbundige begroeting vertrouwde Yvetje mij toe toch wel een beetje moeite te hebben met afscheid nemen van het vliegtuig. Zij was tenslotte jaren de enige geweest die ermee gevlogen had en ze had hem (of haar) zichtbaar aan alle kanten vertroeteld. En nu zou ze dan echt haar laatste vlucht gaan maken terug naar Nederland, waarna studenten-opa Hans en vlieginstructeur Thomas definitief “haar meisje” zouden meenemen naar de middle of Danish nowhere. Zonder aarzeling stelde ik daarop voor: “zal ik met jullie meegaan om het wat leuker te maken?” Yvetje was direct enthousiast en zoals het een goed opa betaamt vond ook Hans het prima. Zo gezegd, zo gedaan, stapte ik nog geen twintig minuten later samen met Yvetje, studenten-opa Hans, vlieginstructeur Thomas en even zo enthousiaste medestudenten Adam en Sander in de nieuwste aanwinst van onze vliegschool en het mag gezegd worden: “Wat een aanwinst!” Direct bij het opstijgen kwam haar formidabele kracht al ruimschoots aan de oppervlakte toen ze ons diep in de lederen fauteuils drukte. En hoewel deze statige dame met haar zesentwintig jaar toch al aardig op leeftijd is ziet ze er nog formidabel uit. Terwijl Yvetje Thomas voorlichtte over al haar nukken en alle fijne kneepjes om haar zo goed mogelijk te berijden, werden Hans, mede-studenten Adam en Sander en ik dan ook als ware koninklijke hoogheden vervoerd.
Deden we er afgelopen dinsdag nog ruim zes uur over om via de authentieke Deutsche Stau-bahn hier naar de middle of Danish nowhere af te reizen, nu stonden we na een krappe één uur en twintig minuten alweer op vaderlandse bodem. Onze bestemming? Het voor mij niet onbekende Teuge, nog geen dertig kilometer van ons Arnhemse huisje, alwaar het volgende onverwachte genoegen alweer op mij stond te wachten: Lautje! Enige ogenblikken voor vertrek had ik nog net haar voicemail ingesproken en zonder aarzeling was zij in haar gloednieuwe bolide gesprongen om ons even te begroeten. En zo kwam het dus dat ik een krappe drie dagen nadat ik afscheid van haar had genomen alweer gezellig met haar en de anderen aan de thee zat.
Helaas was het bezoek van niet al te lange duur en na een warm afscheid van Lautje en natuurlijk onze Yvetje stapten studenten-opa Hans, medestudenten Sander en Adam en ondergetekende weer in de gereedstaande vogel om te zien hoe vlieginstructeur Thomas het er zonder Yvetje zou gaan afbrengen. Na de ware duikbommenwerpernadering die hij net voor de landing op Teuge had gevlogen was ik misschien toch een tikkeltje gespannen voor de terugvlucht en zo kwam het dat ik de laatste drie kwartier met een enorm gevulde blaas zat te hopen dat deze even zo bijzondere als onverwachte vlucht nu toch maar snel ten einde zou zijn…